Η EΠΙΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – Ένα μαρμαρωμένο βήμα στον χρόνο

της Σελέστε Τζόουνς

Τον Φεβρουάριο αυτού του έτους προσκλήθηκα στην Αθήνα από την ελληνίδα εκδότριά μας, για δυο μέρες, προκειμένου να βοηθήσω την προώθηση του βιβλίου. Ενθουσιάστηκα με την προοπτική να πάω, δεδομένου ότι δεν είχα επιστρέψει στην Ελλάδα από τη μέρα που έφυγα, όντας 6 χρονών. Ό,τι είχα ήταν οι ξεθωριασμένες αναμνήσεις μου και στιγμιότυπα από την παιδική μου ηλικία, όταν έμενα στο Coco Camp. Πάνω από όλα ήλπιζα πως θα καταφέρναμε να εντοπίσουμε το κάμπινγκ, δεδομένου ότι δεν είχα ακριβή ιδέα για το πού ήταν, μόνο ότι βρισκόταν στην περιοχή της Ραφήνας.

Δεν χρειαζόταν ωστόσο να ανησυχώ καθώς ο δημοσιογράφος που κάλυπτε την ιστορία έκανε μία μικρή έρευνα και το ανακάλυψε. Όταν φτάσαμε (η εκδότριά μας, Λίλη Δρεπανιά, εγώ και το τηλεοπτικό συνεργείο) , μεταφέρθηκα αμέσως πίσω στο χρόνο.

Ορατή ακόμα η πινακίδα “Coco Camp”, αν και ξεθωριασμένη. Η κατασκήνωση δεν χρησιμοποιούταν πια, όχι για πολλά χρόνια, αλλά ο επιστάτης ζούσε ακόμα στην ιδιοκτησία. Καθώς άνοιξε η πόρτα, μας χαιρέτησε ο επιστάτης, που – εντυπωσιακό – ήταν ακόμα ο ίδιος άνθρωπος, όταν στον χώρο κατασκήνωνε η «Μουσική με νόημα» , τόσα χρόνια πριν. O δημοσιογράφος ευτυχώς μιλούσε καλά επαρκέστατα Αγγλικά, ώστε να μου μεταφράσει τί έλεγε ο επιστάτης. Σχεδόν αμέσως μου είπε ότι θυμόταν τα παιδιά – και ότι είχα αφήσει τα ίχνη μου στο τσιμέντο. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, εγώ ήμουν αυτή. Θυμήθηκα ότι την πρώτη φορά που φτάσαμε στο κάμπινγκ είχαν φτιάξει ένα καινούργιο μονοπάτι στο τσιμέντο και το είχα πατήσει. Η μόνη μου ανάμνηση είναι το χτύπημα που έφαγα από τον πατέρα μου στα οπίσθια γι αυτό. Ο επιστάτης τότε με πήγε στο σημείο, και να… εκεί ήταν, μικρά αποτυπώματα πατούσας στο τσιμέντο ακόμα εκεί, τα δικά μου ίχνη από όταν ήμουν παιδί. Ήταν τόσο περίεργο το συναίσθημα να βλέπω ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας μαρμαρωμένο στο χρόνο, απόδειξη πώς ήμουν εκεί, είχα αφήσει το σημάδι μου. Ήταν μία πολύ ιδιαίτερη στιγμή για μένα και το highlight της επίσκεψής μου.

Περπατώντας στο κάμπινγκ τα πάντα ήταν σκεπασμένα με χόρτα, μικρότερα από όσο θυμόμουν σαν παιδί, αλλά όλα ακόμα εδώ – το παλιό πεσμένο δέντρο που παίζαμε ως παιδιά Βασιλιάδες και Βασίλισσες και στήναμε το φρούριό μας – οι ντουζιέρες όπου οι φίλες μου κι εγώ πετάγαμε πέτρες μέσα από τις τρύπες στα πόδια των κάμπερς που πλένονταν – τα σκαλοπάτια προς την παραλία όπου είχαμε βρει ένα πεταμένο καραβόσχοινο και το μαγαζί του κάμπινγκ όπου κάποτε έπεισα την κυρία στο ταμείο να μου δώσει ένα πακετάκι τσίχλες (απαγορευμένο αγαθό).

Ο επιστάτης μου έδειξε το σημείο όπου είχαμε στήσει τις τέντες μας, εκεί όπου γίνονταν οι συναντήσεις μας και ήταν ακριβώς όπως το θυμόμουν. Η κυρία που ήταν ρεσεψιονίστ τότε, ήρθε τρέχοντας έξω από το σπίτι να μας χαιρετήσει και ο χείμαρρος αναμνήσεων, τρελών νεαρών χίπιδων  με κατέκλυσε. Ευχόμουν μόνο να είχα μοιραζόμουν αυτή την εμπειρία με τις αδελφές μου, Χριστίνα και Τζουλιάνα, καθώς γνωρίζω πως αυτό θα σήμαινε  και για εκείνες – όπως και για εμένα -  πάρα πολλά, να ακούν τις ιστορίες και αναμνήσεις μίας περασμένης εποχής.

Αργότερα το ίδιο βράδυ, η Λίλη διοργάνωσε μία παρουσίαση βιβλίου, σε ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο της Αθήνας. H εξέλιξη ήταν εντυπωσιακή, ένα καλό ακροατήριο – πολλοί από αυτούς ανακάλυψα ότι ήταν ψυχολόγοι – και ενώ ήταν λίγο αποθαρρυντικό να συμμετέχω σε ένα πάνελ με «ειδικούς» που έδωσαν τις αξιολογήσεις τους για το βιβλίο καθώς και μία ανάλυση των εμπειριών μας, βρήκα πως η συζήτηση ήταν εποικοδομητική και , στο μεγαλύτερο μέρος της, ακριβής.

Την επόμενη μέρα ήμουν καλεσμένη σε μία δημοφιλή τηλεοπτική εκπομπή, στημένη στο στυλ των talk show της Όπρα Γουίνφρει. Ελπίζω να έχω τη δυνατότητα να δημοσιεύσω την παραπομπή για το σόου σύντομα ενώ φωτογραφίες θα ανέβουν σύντομα. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Λίλη που με έκανε να νιώσω τόσο καλοδεχούμενη κατά τη διάρκεια της παραμονής μου και είχα την ευλογία να γνωρίσω τους υπέροχους φίλους της που ήταν τόσο ζεστοί και με έκαναν να νιώσω σαν στο σπίτι μου. Eίχα ένα ιδιαίτερα ευχάριστο απόγευμα επισκεπτόμενη την Ακρόπολη μαζί με την Δέσποινα Δρεπανιά, η οποία μου έκανε μία καταπληκτική αναφορά στην ιστορία και την μυθολογία της Ελλάδας. Σας ευχαριστώ!

Επισκευφτείτε το blog της Σελέστε Τζόουνς