Print Article Η EΠΙΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – Ένα μαρμαρωμένο βήμα στον χρόνο
της Σελέστε Τζόουνς
Τον Φεβρουάριο αυτού του έτους προσκλήθηκα στην Αθήνα από την ελληνίδα εκδότριά μας, για δυο μέρες, προκειμένου να βοηθήσω την προώθηση του βιβλίου. Ενθουσιάστηκα με την προοπτική να πάω, δεδομένου ότι δεν είχα επιστρέψει στην Ελλάδα από τη μέρα που έφυγα, όντας 6 χρονών. Ό,τι είχα ήταν οι ξεθωριασμένες αναμνήσεις μου και στιγμιότυπα από την παιδική μου ηλικία, όταν έμενα στο Coco Camp. Πάνω από όλα ήλπιζα πως θα καταφέρναμε να εντοπίσουμε το κάμπινγκ, δεδομένου ότι δεν είχα ακριβή ιδέα για το πού ήταν, μόνο ότι βρισκόταν στην περιοχή της Ραφήνας.
Δεν χρειαζόταν ωστόσο να ανησυχώ καθώς ο δημοσιογράφος που κάλυπτε την ιστορία έκανε μία μικρή έρευνα και το ανακάλυψε. Όταν φτάσαμε (η εκδότριά μας, Λίλη Δρεπανιά, εγώ και το τηλεοπτικό συνεργείο) , μεταφέρθηκα αμέσως πίσω στο χρόνο.
Ορατή ακόμα η πινακίδα “Coco Camp”, αν και ξεθωριασμένη. Η κατασκήνωση δεν χρησιμοποιούταν πια, όχι για πολλά χρόνια, αλλά ο επιστάτης ζούσε ακόμα στην ιδιοκτησία. Καθώς άνοιξε η πόρτα, μας χαιρέτησε ο επιστάτης, που – εντυπωσιακό – ήταν ακόμα ο ίδιος άνθρωπος, όταν στον χώρο κατασκήνωνε η «Μουσική με νόημα» , τόσα χρόνια πριν. O δημοσιογράφος ευτυχώς μιλούσε καλά επαρκέστατα Αγγλικά, ώστε να μου μεταφράσει τί έλεγε ο επιστάτης. Σχεδόν αμέσως μου είπε ότι θυμόταν τα παιδιά – και ότι είχα αφήσει τα ίχνη μου στο τσιμέντο. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, εγώ ήμουν αυτή. Θυμήθηκα ότι την πρώτη φορά που φτάσαμε στο κάμπινγκ είχαν φτιάξει ένα καινούργιο μονοπάτι στο τσιμέντο και το είχα πατήσει. Η μόνη μου ανάμνηση είναι το χτύπημα που έφαγα από τον πατέρα μου στα οπίσθια γι αυτό. Ο επιστάτης τότε με πήγε στο σημείο, και να… εκεί ήταν, μικρά αποτυπώματα πατούσας στο τσιμέντο ακόμα εκεί, τα δικά μου ίχνη από όταν ήμουν παιδί. Ήταν τόσο περίεργο το συναίσθημα να βλέπω ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας μαρμαρωμένο στο χρόνο, απόδειξη πώς ήμουν εκεί, είχα αφήσει το σημάδι μου. Ήταν μία πολύ ιδιαίτερη στιγμή για μένα και το highlight της επίσκεψής μου.
Περπατώντας στο κάμπινγκ τα πάντα ήταν σκεπασμένα με χόρτα, μικρότερα από όσο θυμόμουν σαν παιδί, αλλά όλα ακόμα εδώ – το παλιό πεσμένο δέντρο που παίζαμε ως παιδιά Βασιλιάδες και Βασίλισσες και στήναμε το φρούριό μας – οι ντουζιέρες όπου οι φίλες μου κι εγώ πετάγαμε πέτρες μέσα από τις τρύπες στα πόδια των κάμπερς που πλένονταν – τα σκαλοπάτια προς την παραλία όπου είχαμε βρει ένα πεταμένο καραβόσχοινο και το μαγαζί του κάμπινγκ όπου κάποτε έπεισα την κυρία στο ταμείο να μου δώσει ένα πακετάκι τσίχλες (απαγορευμένο αγαθό).
Ο επιστάτης μου έδειξε το σημείο όπου είχαμε στήσει τις τέντες μας, εκεί όπου γίνονταν οι συναντήσεις μας και ήταν ακριβώς όπως το θυμόμουν. Η κυρία που ήταν ρεσεψιονίστ τότε, ήρθε τρέχοντας έξω από το σπίτι να μας χαιρετήσει και ο χείμαρρος αναμνήσεων, τρελών νεαρών χίπιδων με κατέκλυσε. Ευχόμουν μόνο να είχα μοιραζόμουν αυτή την εμπειρία με τις αδελφές μου, Χριστίνα και Τζουλιάνα, καθώς γνωρίζω πως αυτό θα σήμαινε και για εκείνες – όπως και για εμένα - πάρα πολλά, να ακούν τις ιστορίες και αναμνήσεις μίας περασμένης εποχής.
Αργότερα το ίδιο βράδυ, η Λίλη διοργάνωσε μία παρουσίαση βιβλίου, σε ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο της Αθήνας. H εξέλιξη ήταν εντυπωσιακή, ένα καλό ακροατήριο – πολλοί από αυτούς ανακάλυψα ότι ήταν ψυχολόγοι – και ενώ ήταν λίγο αποθαρρυντικό να συμμετέχω σε ένα πάνελ με «ειδικούς» που έδωσαν τις αξιολογήσεις τους για το βιβλίο καθώς και μία ανάλυση των εμπειριών μας, βρήκα πως η συζήτηση ήταν εποικοδομητική και , στο μεγαλύτερο μέρος της, ακριβής.
Την επόμενη μέρα ήμουν καλεσμένη σε μία δημοφιλή τηλεοπτική εκπομπή, στημένη στο στυλ των talk show της Όπρα Γουίνφρει. Ελπίζω να έχω τη δυνατότητα να δημοσιεύσω την παραπομπή για το σόου σύντομα ενώ φωτογραφίες θα ανέβουν σύντομα. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Λίλη που με έκανε να νιώσω τόσο καλοδεχούμενη κατά τη διάρκεια της παραμονής μου και είχα την ευλογία να γνωρίσω τους υπέροχους φίλους της που ήταν τόσο ζεστοί και με έκαναν να νιώσω σαν στο σπίτι μου. Eίχα ένα ιδιαίτερα ευχάριστο απόγευμα επισκεπτόμενη την Ακρόπολη μαζί με την Δέσποινα Δρεπανιά, η οποία μου έκανε μία καταπληκτική αναφορά στην ιστορία και την μυθολογία της Ελλάδας. Σας ευχαριστώ!
Εκδήλωση Παρουσίασης του βιβλίου «Ποτέ χωρίς την αδελφή μου»
Οι εκδόσεις Δρεπανιά παρουσίασαν στο ελληνικό κοινό την συγγραφέα Σελέστε Τζόουνς, στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Ποτέ χωρίς την αδελφή μου», της ίδιας και των αδελφών της Κριστίνα και Τζουλιάνα. Οι παρευρισκόμενοι μπόρεσαν να ακούσουν την αληθινή μαρτυρία της αλλά και να συνομιλήσουν μαζί της τόσο για τα δύσκολα παιδικά χρόνια όσο και την ενήλικη αφύπνισή της. Ο συντονισμός της βραδιάς έγινε από την έμπειρη δημοσιογράφο Κα Μάρω Λεονάρδου με την πολύτιμη συμβολή των διακεκριμμένων επιστημόνων -στον χώρο της ψυχιατρικής και ψυχολογίας αντίστοιχα- Κου Ματσάγγα και Κας Ατσαλάκη ενώ παράλληλα η ηθοποιός Δέσποινα Δρεπανιά διάβασε αποσπάσματα από το ίδιο το έργο.
Παρακάτω μπορείτε να δείτε φωτογραφικό υλικό από την βραδιά που φιλοξενήθηκε στον ΙΑΝΟ στις 16/02/2010, καθως επίσης να διαβάσατε τον λόγο της ίδιας της συγγραφέως.
Σελέστε Τζόουνς:
Όταν οι αδελφές μου, Κριστίνα, Τζουλιάνα κι εγώ αποφασίσαμε να γράψουμε τα απομνημονεύματά μας «Ποτέ χωρίς την αδελφή μου» γνωρίζαμε πολύ καλά την αμφισβήτηση και την κακή φήμη η οποία περιέβαλε τα «Παιδιά του Θεού», που τώρα ονομάζονται « Η Διεθνής Οικογένεια». Προσπαθήσαμε να παράγουμε έναν ακριβή απολογισμό της ζωής μας ως παιδιά γεννημένα σε αυτή την ευαγγελική αποσχισθείσα ομάδα που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ‘60. Ως μέρος της έρευνάς μας ξαναδιαβάσαμε αρκετές από τις εσωτερικές εκδόσεις των «Παιδιών του Θεού» και παρακολουθήσαμε τη μοναδική εναπομείνασα μαγνητοταινία με τους εαυτούς μας παιδιά, μέρος της οποίας τραβήχτηκε εδώ στην Ελλάδα όταν ήμουν 5 και 6 ετών. Για αρκετά χρόνια η αίρεση των Παιδιών του Θεού παρήγαγε μία ραδιοφωνική εκπομπή που ονομαζόταν «Μουσική με νόημα», η οποία διέδιδε το μήνυμά τους προκειμένου να κερδίσουν νέα μέλη. Ο πατέρας μου ήταν ο DJ και παραγωγός και η έδρα βρισκόταν εδώ, στην πόλη της Ραφήνας.
Ως παιδιά μας έλεγαν πάντα τί έπρεπε να νιώθουμε και τί να σκεφτόμαστε και δεν μας επιτρεπόταν ποτέ να εκφράζουμε τα συναισθήματά και τις σκέψεις μας. Προκειμένου να πούμε την ιστορία μας έπρεπε να ξεκλειδώσουμε επίπονες αναμνήσεις που είχαμε κρατήσει καιρό καταπιεσμένες. Από το νωρίτερο που μπορώ να θυμηθώ μου είπαν πως ο Παράδεισος ήταν το μέρος όπου τα όνειρά μας θα γίνονταν πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε κάναμε, κάθε θυσία που έπρεπε να πραγματοποιήσουμε, οποιονδήποτε ήμασταν αναγκασμένοι να εγκαταλείψουμε και να αφήσουμε πίσω, όπως η μητέρα, ο αδελφός και η αδελφή μου, ήταν για χάρη του Θεού, ο οποίος μιλούσε μέσω του αρχηγού Μο, προφήτη του Θεού. Ήταν το σχέδιό Του και θα μας αντάμειβε για την υπακοή μας στο θέλημά Του, στη μετά θάνατον ζωή. Αυτή η ελπίδα με στήριζε στις πιο σκοτεινές στιγμές μου αν και κατά καιρούς η πίστη μου αμφιταλαντευόταν.
Ήμουν μόλις 6 χρονών όταν για πρώτη φορά αμφισβήτησα εκείνο που με είχαν μάθει να πιστεύω. Ξύπνησα από τον απογευματινό ύπνο με ένα αίσθημα καύσου στο στήθος. Ονειρεύτηκα πως είχα πεθάνει και πήγα στον Παράδεισο. Ανάμεσα στα σύννεφα στεκόταν ένα ψηλό, λευκό άγαλμα. Ήταν ο Θεός, μόνο που δεν ήταν πραγματικός, ήταν απλά ένας πέτρινος όγκος και ένα αίσθημα απογοήτευσης και θυμού με κατέκλυσε. Το όνειρο με επηρέασε βαθειά και για πρώτη φορά πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη « Κι αν ο Θεός δεν υπάρχει στ’αλήθεια; Κι αν όλα όσα μου έχουν πει δεν είναι αλήθεια; Κι αν όλα αυτά είναι για το τίποτα στο τέλος;»
Δεν ήμουν ελεύθερη να πω αυτή τη σκέψη ή πολλά από τα πράγματα που ένιωθα μεγαλώνοντας στα Παιδιά του Θεού. Μόνο τώρα έχω την ελευθερία να λέω ό,τι σκέφτομαι χωρίς φόβο και τρόμο και αυτό ήταν για μένα καθαρτήριο και με βοήθησε να έρθω σε συμφωνία και να κατανοήσω το παρελθόν μου.
Μέσω της συγγραφής του βιβλίου, οι αδελφές μου κι εγώ είδαμε ξεκάθαρα όλες τις συνέπειες της δύναμης που ένας άνθρωπος μπορεί να έχει πάνω σε άλλους, που ένας άνθρωπος – ο ηγέτης Ντέιβιντ Μπεργκ- είχε πάνω στις ζωές εκατοντάδων. Την δύναμη ενός ναρκισσιστή ηγέτη, που μαζί δημιούργησε αλλά και κατέστρεψε την οικογένειά μας. Ο Ντέιβιντ Μπεργκ πίστευε πως θα μπορούσε να διαμορφώσει τα παιδιά των ακολούθων του σε ένα σχήμα της δικής του επιθυμίας και συχνά υπερηφανευόταν πως η δεύτερη γενιά θα γινόταν η απόδειξη του πειράματός του. Η στάση του αντανακλούσε τον Τζον Β. Γουότσον, ο οποίος έλεγε πως αν του έδιναν « μια ντουζίνα υγιή βρέφη» και « τον δικό του ορισμένο κόσμο για να τα μεγαλώσει» θα τα μετέτρεπε σε ο,τιδήποτε επιθυμούσε. (Γουότσον,1930).
Εάν η θεωρία του Γουότσον ήταν σωστή, τότε μία ομάδα σαν τα Παιδιά του Θεού θα ήταν το ιδανικό μέρος για να βρεθούν τα αποτελέσματα που θα το αποδείκνυαν, καθώς ο κόσμος στον οποίο μεγαλώσαμε ήταν εντελώς ελεγχόμενος και ξεκομμένος από ο,τιδήποτε άλλο εκτός της δικής του πραγματικότητας. Βραχυπρόθεσμα φαινόταν πως η προσέγγιση ήταν αποτελεσματική. Ως παιδιά δεν αμφισβητούσαμε καν ότι ο Ιησούς Χριστός υποτίθεται θα ερχόταν ξανά το 1993, ιππεύοντας στον ουρανό ένα άσπρο άλογο, προκειμένου να μας σώσει από την σατανική κυβέρνηση του υπόλοιπου κόσμου, κυβέρνηση του Αντίχριστου.
Εδώ και 20 χρόνια ωστόσο οι στατιστικές δείχνουν υπολογίσιμα ψεγάδια σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ένα εκτιμώμενο ποσοστό των ¾ της συνολικής δεύτερης γενιάς πάνω από τη νόμιμη ηλικία δεν αποτελούν πλέον μέλη της Οικογένειας ή πιστούς των δογμάτων του Μπεργκ. Η σημερινή ηγεσία πρέπει να αντιμετωπίσει την ντροπιαστική αλήθεια του παρελθόντος, η οποία αποκαλύφθηκε από τα ίδια τους τα παιδιά καθώς και την απογοήτευση των ανεκπλήρωτων ελπίδων και ονείρων για την δεύτερη γενιά που δεν εξελίχθηκε σε αυτό που ο προφήτης τους υποσχέθηκε.
Καίτοι είναι αλήθεια πως έιμαστε εν μέρει προϊόντα του κοινωνικού περιβάλλοντος στο οποίο ανατρεφόμαστε, δεν είναι αυτό εκείνο που μας καθορίζει πλήρως. Ήταν η δική μας εσωτερική επιθυμία να αναζητήσουμε απαντήσεις και να ακούσουμε την λογική παρά να αποδεχτούμε ανυπόστατες δοξασίες αυτό που μας απελευθέρωσε ώστε να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας και να επιλέξουμε τον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε την ζωή μας.
Εν κατακλείδι, ελπίζουμε πως εκείνοι που θα διαβάσουν την ιστορία μας και είναι εγκλωβισμένοι από φόβο, οποιεσδήποτε και αν είναι οι συνθήκες, είτε σε μια σχέση καταχρηστική είτε σε μία οργάνωση, ότι θα βρουν την εσωτερική δύναμη να ξεφύγουν από εκείνους που επιθυμούν να τους ελέγξουν και να χτίσουν μία νέα ζωή για τους ίδιους και για τα παιδιά τους.
Εκεί που υπάρχει ζωή, υπάρχει πάντα ελπίδα.
Μετάφραση: Νίκη Πρασσά